Hou van MEI

May 8, 2017

Deze maand is het exact een jaar geleden dat onze dochter thuis geboren werd. Wat daarop volgde was een rollercoaster van emoties-ik spreek voor alle verse moeders(én vaders!)- en een ongeziene levensstijl. Om die-goede en minder goede- herinneringen vandaag om te zetten in positieve energie, heb ik besloten om Emilia haar geboortemaand te eren en voortaan deze maand te gebruiken om meer aan mezelf te denken. Want mijn fantastische man, mijn lieve dochter, mijn zalige hond; Ik hou zoveel van jullie en ik hou van 'mei'. 

 

 

"12 uur zonder 
PAUZE"

 

 

 


Fastfood 
En dat in de letterlijke zin van het woord.
Te snel eten, te weinig eten, ..
Slecht eten, of gewoon. Helemaal.. Niet.


Slaaptekort

Emilia was een huilbaby, en dat klinkt zoals je het schrijft. Een kind dat krijst en in het slechtste geval zo’n 12 uur zonder ‘pauze’ en dus ook zonder slaap.
Al een geluk dat dat haar uitputte(ocharme!) en wij per nacht toch 6u aan-éen-stuk konden doorslapen. Al gold dat veeleer voor mijn partner.(Hoewel hij ook ettelijke keren wakker schoot in het midden van de nacht; "Is ze wakker?!") Ikzelf stond geregeld op om haar ademhaling te checken, te gaan plassen, na te denken, nog meer na te denken, .. En eh, uiteindelijk alles te doen behalve eens degelijk te slapen.

 

Pijn

Borstvoeden is het allermooiste wat ik in mijn leven al gedaan heb. De connectie tussen onze dochter en mezelf was op die momenten zo intens en fantastisch dat het eigenlijk ook met geen woorden te beschrijven valt. Anderzijds hing dat kleine aapje bijna voortdurend aan mijn borst(en) en wist ik gegeven moment met mezelf geen weet of blijf meer. Me het zo comfortabel mogelijk maken was de enige oplossing maar niet altijd even gemakkelijk en dat met desastreuze gevolgen die tot vandaag nog steeds een feit zijn. Verschrikkelijke ontstekingen vanaf de nek tot over mijn schouderblaren en helemaal tot aan mijn staartbeen. Het zijn pijntjes die een autoritje tot een ware hel maken en mijn hele lichaamshouding in hun macht hebben..
(om nog maar over alle andere ‘pijntjes’ te zwijgen, ahum. *Ik verwijs u graag door naar de Lasered G-spot blog die ik eerder schreef.)

 


"Het is de nachtmerrie van iedere moeder
en het breekt je..
"
 


Ik kan er nog wel even mee door maar enkel al bovenstaande was voor mij de perfecte cocktail voor een postnatale ‘BURN-OUT’. Aangezien die burn-out geen taboe meer is, ik zelf enkele personen ken die hier helaas ook aan ten onder gegaan zijn en iedereen ‘ ‘ ‘begrijpt’ ‘ ‘  wat dat woord eigenlijk wil zeggen, gebruik ik het. Want een DEPRESSIE en DEPRESSIEF zijn, daarvoor moet je gaan aankloppen bij het psychiatrisch instituut, dan ben je geestesziek, .. Toch? 
Emotioneel en fysiek tot het uiterste gaan en je niet voldaan voelen, dat is exact wat het met je doet. Je voelt je geen goede moeder, geen goede partner, geen goed mens, .. Je hebt foute keuzes gemaakt, je leven overhoop gegooid te midden alle andere 'onzekerheden', er ligt geen financieel plan klaar of een handleiding. Want 'Alstublieft?! Ik wil een handleiding!??'
De grote kloof tussen het leven dat ik altijd al gekend had en dit nieuwe avontuur was te groot om te kunnen overbruggen en als je dan toch de sprong waagt, dan weet je niet zeker hoe de landing zal aflopen.
Want als anderen het er dan eens over hadden, "Elisa, misschien ben je wel een beetje.." -Ik;"Ik? Depressief? NO WAY! Jij kent mij niet!"
Dat kon niet, dat mocht niet, dat zou niet, en het was er.. En wat bleek? Ik (her)kende mezelf niet. Het was zo sterk aanwezig dat ik mezelf moest forceren om mijn eigen vlees en bloed graag te zien. Het is de nachtmerrie van iedere moeder en het breekt je.. 

 

 

 

"Daarvoor hèb je geen diploma nodig."



Waarom niemand hier ooit iets van gemerkt heeft? Waarom je daar niets over terug zal vinden op mijn sociale media kanalen? Waarom ik er nu pas mee naar buiten kom? Omdat ik het eindelijk kan. Ik heb de weg naar de pen terug gevonden, de weg naar mijn kleurpotloden, penselen en alles waarvan ik weet.. Dit kàn ik! Het is in de vriendenboekjes van de lagere school dat ik Elisa terug gevonden heb trouwens. Ik wilde dierenarts worden(oeps, net niet), een mama zijn(yay!), maar tekenares stond bovenaan de lijst, .. En daarvoor hèb je geen diploma nodig. Over emoties valt niets te leren, behalve dan dat je ze-òok de zwarte, bittere en haatgevoelens!- kan omzetten in muziek en andere kunst.. Op een manier waarop het JOU heelt. 


En het is door te 'helen' dat je anderen rondom je ook weer kan laten meegenieten van je positieve aura, je energie, jezelf zijn.. 
Er bestaat niets mooiers dan dat overigens..
 Het kostte me een kind om dat vandaag te beseffen, 25 -bijna 26-jaar na datum.
En ik wens voor haar hetzelfde. (Zonder dat donker gat, of course!)


Hm?
Of ik mezelf vandaag graag zie?
Wel, ik blijf een vrouw..
Maar ik hòu van mei.
En zo ontzettend veel van jou, onze kleine meikever!

 

 

 

 

 

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

© 2023 by Jessica Priston. Proudly created with Wix.com