Mijn nieuwe IK

November 22, 2016

Alles start met liefde, in eerste instantie liefde voor jezelf. Wie je bent, hoe je eruit ziet, wat je doet, .. Allemaal dingen op trots op te zijn! Maar wat als we -beïnvloed door de wereld en de mensen rondom ons- het moeilijk krijgen om onszelf te accepteren zoals we zijn?

 

Waar die onzekerheid precies ontstaan is? Ik wou dat ik het kon zeggen.. Wat ik wel kan zeggen is hoe verlegen ik als tiener was. Als ik nog maar het gevoel had dat er iemand mijn richting uitkeek kreeg ik het benauwd, versnelde mijn hartslag en brak het zweet me uit op mijn voorhoofd en over heel mijn lijf.. Om nog maar te zwijgen over dat mooie kleurtje dat daaraan gekoppeld was. Eerst bloosde ik een beetje maar al snel werd ik rood dat zelfs wat neigde naar het paars. Héel gênant!

 

 

Soit, foto's die van daarvoor dateren tonen het tegendeel.. Ik zie op al mijn foto's als klein klein meisje een lachebek, gekke snoet of éen of andere extravagante pose die een lach op mijn gezicht toveren en me opnieuw meenemen naar die zorgeloze tijd. 
Op 6-jarige leeftijd, bij mijn grootouders in Winterslag thuis, herinner ik me hoe mijn ouders op een namiddag de keuken binnen kwamen.. Ze waren duidelijk geëmotioneerd en mijn grootmoeder stond zonder aarzelen klaar met open armen. "Is het weer...?" waarop mijn moeder antwoordde; "Neen, het zijn er twee!".
Na een miskraam kwam het verdict 3 jaar later dat er zomaar even TWEE pagadders onderweg waren. Is dat waar het is misgelopen? Moest alle aandacht nu naar die twee hummels en bleef ik alleen achter? Nu, helemaal alleen was ik nooit. Mijn broers Gianni en Jimmy waren er òok maar die bleven enkel 's weekends thuis slapen en met ouder worden, werd ook dat steeds minder.
Hmm, dat zal het niet geweest zijn... Al weet ik nu wél waar mijn zelfstandigheid vandaan gekomen is.
En dat zelfstandig zijn voelde destijds misschien als 'eenzaam' want weet je, thuis deelde iedereen een kamer. Mijn ouders éen, mijn broers, de tweeling.. Ik niet, ik sliep alleen. 

 

 

 

 

Het zijn van die kleine dingen waarover ik -als ik er nu op terugkijk- nu ik zélf mama geworden ben- meer over nadenk. Ik wil mijn kleintje niet steeds sussen als ze huilt want misschien is dat stomme beetje 'sst' genoeg voor een peuter om zich wat onderdrukt te voelen? Misschien is het dan zo dat als ze in haar tienerperiode terecht komt, en ze voelt zich ontzettend slecht, ze niet dùrft huilen.. Want "ssst, huilen doen flinke meisjes niet". Het lijkt zo idioot(En wellicht denk jij nu; Dat is het ook!) maar ik hou zo van die puurheid, de échtheid van onze dochter. 

 

 

Wat het ook geweest is, ik heb me nooit laten hangen en heb mezelf op andere vlakken altijd laten gelden. Was het niet tijdens de les Frans of tekenen, dan was het zéker tijdens muziek! Op de jaarlijkse schoolmusical in het Park Van Genk in Houthalen-Oost waar ik school liep, kon ik voor het eerst laten zien waar ik altijd al van gedroomd had.. 
 

"Ieder mens heeft die wens, gaat ernaar opzoek" 

Het waren maar woorden, maar ik voel de echtheid van dat lied nog steeds branden op mijn lippen. In het vijfde leerjaar zaten we, de klas van meestel Michel. Geen idee wat er daarna precies met me gebeurde maar het beest in mij was wakker geworden. Op dat podium kon ik mijn angsten eindelijk loslaten! Ik startte niet veel later met kleine optredens her en der en toen ik mijn vormsel deed, hadden we voor iedere gast een speciaal bedankje; Mijn eigen single! Of, ja.. Toch bijna. 
Mariah Carey's Hero was mijn lijflied geworden. 
 

 

Al waren we terug helemaal bij af toen die schitterende lagere schooltijd er op zat. Al mijn goede vrienden en vriendinnen gingen hun middelbaar in Houthalen verder zetten maar ik verhuisde richting Genk, naar het Sint-Jan Berchmanscollege. ASO Moderne Talen! Zo gemotiveerd als ik was begon ik mijn nieuwe schoolcarrière helemaal goed. Ik leerde nieuwe mensen kennen en enkele van mijn klasgenoten woonden zelfs bij mij in de wijk! Al bleven de pauzes voor mij een periode van zweten, competitie en onzekerheid. 
Van het ene groepje slenterde ik naar het andere maar het viel me zwaarder dan gedacht. Er was toen letterlijk éen streep die me gescheiden hield van de rest van mijn familie. Mijn broer, nichten en neefs zaten namelijk ook bij mij op school maar pas vanaf het tweede middelbaar mocht je op de grote speelplaats. Ik vermoed dat het dat was waar ik zo ontzettend veel schrik voor had. Die stomme lijn op het asfalt, hoe moest ìk dat nu..? Oversteken!? 
Nuja, alles went. En zo werd de middelbare school uiteindelijk ook een plek waar ik écht ontzettend veel gelachen heb maar de bel, pauze, de eetzaal, wandelgangen vol leerlingen, die spéelplaats.. Brr!! Het blijft een nare herinnering! 

Tot overmaat van ramp begon ik me na al die tijd op de middelbare school ontzettend te vervelen. Spijbelen is mijn ding niet, nooit geweest. Al zat ik vaker met mijn hoofd in de wolken dan bij de les. Laat het net toen geweest zijn dat mijn school opnieuw een artistiek project op poten zette. 'SJB On Stage' was terug en leerlingen konden zich inschrijven om een muzikaal moment met medeleerlingen en leerkrachten te delen. En òf ik dat gedaan heb! "Stole" van Kelly Rowland zal voor altijd een speciale plek in mijn hart hebben. Of het goed was, dat interesseerde me zelfs niet. Ik was mijn ei kwijt en voelde me voor het eerst écht geaccepteerd.. Het is zoals Gaga zingt; "I live for the applause".. I guess I'm sure. I DO. 

 

 

Toch is er van die onzekerheid tot op heden wat blijven steken. Ik heb ontzettend veel -en vooral- knappe foto's van mezelf in mooie kledij of zelfs lingerie, en toch zoek ik nog steeds naar bevestiging. 
Is het omdat ik de man van mijn leven gevonden heb? Heb ik schrik om tekort te schieten? Wil ik zijn ideale vrouw zijn en blijven, body ànd mind? Ik vermoed van wel.. 

 

 

 

 

 


Maar nòg meer wil ik -ook al ben ik me zéer bewust van mijn lichaam en hoe ik beweeg- meer dan een elegante vrouw zijn. Ik verlang naar het oeroude "vrouw zijn", in al haar glorie. 
Een lange weelderige bos haar, volle borsten, mooie ronde heupen, een gezond laagje buikvet, smalle verfijnde enkels, lange elegante vingers,.. Het is gewoon een beetje moeilijk om een beetje meer Kim Kardashian te willen zijn als je je leven lang al gevangen zit in een wandelende tak lichaampje.. 

Toen we ontdekten dat we zwanger waren, dacht ik meteen aan hoe mijn borsten eindelijk zouden gaan groeien. Thing is, dat gebeurde pas 2 dagen na de bevalling en ze stonden zo ongeveer in mijn nek van spanning, lekten melk.. Het was op z'n minst een tikkeltje horror. 
De 17 extra kilo's die mijn lang lijf verzameld had, vlogen er al snel weer af. Ons eetpatroon was écht niet dat, Emilia huilde de hele dag door, .. Laat ons zeggen dat ongezonde stress en borstvoeding zo hun job wel gedaan kregen. Voor de buitenwereld een 'aaah!', voor mij een 'aauwch!'.

Dan is er natuurlijk ook Instagram en andere factoren rondom ons die de maatstaf aangeven over hoe we ons horen te voelen, hoe we eruit moeten zien, wat we moeten eten én... OO-WÈE als jij wél koolhydraten lust! Kidding? I'm Italian, KOOLHYDRATEN ZIJN MIJN FUEL! 

Soit, enkele dagen geleden gebeurde het. Die ene druppel die m'n emmertje onzekerheid zou doen overlopen was daar. Maar in plaats van te huilen heb ik een dweil genomen en de shit gekuist. Tegenwoordig was/ben ik mezelf niet meer, da's intussen al wel gebleken. Toch.. Misschien moest ik dat zo negatief niet zien. Want in de kamer naast me lag een fantastisch klein meisje te slapen en ik ben haar moeder. Dus met een dweil vol tranen, angsten, onzekerheden en mijn oude ik nam ik de beslissende stap om mijn vorige ik-met alle tekortkomingen maar ook die fantastische ervaringen die mijn hart zo rijk gemaakt hebben- voorgoed vaarwel te zeggen. Mijn naam is Elisa Guarraci, ik ben 25 en helemaal perfect zoals ik dat wil. En onze dochter?.. Emilia, jij zal er iedere dag aan herinnerd worden hoe mooi, geliefd, respectvol, bewonderd en bewonderend je bent. Zoals je bent, zoals iedereen rondom je..

 

 

 

 


UNIEK. 

 

 



 

 

 

 

 

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload