Mijn G-spot, lasered!

November 21, 2016

 

Zwanger: 37 weken plus 1 dag


30 mei (2016) was het, een vré-se-lijk lelijke maandagmorgen. Mijn weeën begonnen rond een uur of 4, nog voor de wekker van Nico liep. Ik dacht aanvankelijk dat ik ongesteld moest worden dus wilde nietsvermoedend het bed uitstappen richting badkamer voor een plasje.. Ah neen, wacht; “I’m Pregnant!”. Hoe kon ik zòiets vergeten?! Ja goed, als het dat niet was, wat was het dan wel?
Just another Panic Monday, Hakuna Matata en lekker uw bedje terug in, kind.
Zo gezegd, zo gedaan. Zo’n drie uur later om 7.00u vertrok Nico richting het werk en zag ik mijn kans om toch even wat anders te proberen want stilliggen was nu écht welletjes geweest(Op 33 weken zwangerschap moest ik verplichte PLATTE-naar het toilet en terug- rust in acht nemen).
Ik wilde thuis bevallen, dat kan vanaf 37 weken maar of ik dacht dat het toen al zover zou zijn? NO WAY.
Mijn moeder daarentegen was echter meteen overtuigd dat deze datum een keerpunt in ons leven zou betekenen.. Om haar even te citeren toen ze om 8.30u opeens aan mijn deur stond; “OH MY GOD!!?! GIJ GAAT BEVALLEN!”

En òf ze gelijk had, zeg!

 

Maandag 30 mei om 18.34u is Emilia thuis in Genk, in een bevallingsbad in onze living, omringd door veel liefde, de beste vroedvrouwen(Vroedvrouwenteam Levenslicht, aanrader!) én onze hond Nobu ter wereld gekomen.

Fresh and Fruity!

“DJEEZES”

Da’s volgens mij het enige wat ik dacht. En al de rest is geschiedenis….

 

Maar toen moest alles nog beginnen..
En da’s véel meer dan ‘mama zijn’

 

Foto Frank Dejongh

 

 

 


Hier is waarom ik DRINGEND naar Carpe moest!

DUS, als ik alle online posts moest geloven zou er vanaf de geboorte van ons meisje een periode van roze met wolken moeten aanbreken. Helaas voor ons was dat niet zo. Gelukkig had ik wél-yaaay!- een droombevalling gehad maar alle fysieke ongemakken die gingen volgen.. ehm.
Waarom had ik hier NOOIT eerder iemand over horen vertellen?
Waarom volgde er altijd een doodse stilte of een ‘ah? Ja… da’s normaal hoor’ als ik dan toch stilletjes een vraag durfde te stellen aan mama's die het mij al hadden voorgedaan..?

 


Naast het feit dat we de eerste drie maanden met een echte huilbaby zaten(bij de bevalling is er een nekwerveltje van baby E verschoven.. Iets waar we dus pas na al die tijd zijn achter gekomen, arm kleintje. TIP voor first-timers: Breng rond de derde week na de geboorte een bezoekje aan een erkende baby osteopaat(!)Zo voorkom je –hopelijk- dergelijke situaties).. Maar dus, naast dàt liep ik er dus ook erg belabberd bij en mijn lichaam voelde na die ‘aanslag’ (9 maanden kindje rijpen, effe bevallen, alles weer op z’n plaats proberen te krijgen, ..Hehhh!*zucht*) zò ontzettend slap..
Behàlve-hier komt ie dan-.. Mijn vagina. Uiteraard was ik hier helemaal euforisch over, maar toen wist ik nog niet WAAROM dat er allemaal zo strak uitzag.

 

 


Nope.. De eerste 4-5 dagen na de bevalling zat ik -letterlijk- met knikkende knieën, ontzéttend veel pijn en huilend gelijk een baby in het kleinste kamertje tijdens het plassen.  Bevallen was een makkie in vergelijking met de helse pijnen die ik daar gevoeld heb. Het is zelfs zo dat als ik eraan terugdenk, de tranen opnieuw in mijn ogen staan.
Wandelen lukte amper maar ik was vastberaden en overwerkte mijn lichaam. Zodanig zelfs dat mensen me gingen vertellen hoe goed ik eruit zag. Die 'GLOW' heeft welgeteld anderhalve week geduurd. Daarna was het enkel nog vergane glorie.
Uiteindelijk genas mijn 'poepeke', zoals de vroedvrouw dat zo mooi kon zeggen, stilaan maar zeker(Inotyol, dames.. INOTYOL!).
Er was opnieuw licht aan het einde van de tunnel, al zag ik mijn lief en mezelf toch niet heel meteen weer vrijen. Pas 8 weken na de zwangerschap konden we opnieuw vrijen.. En HOE!

Glijmiddel van de hoogste kwaliteit op waterbasis zonder schadelijke stoffen!

Het was, euh.. Op z'n minst spannend geweest.
Misschien zelfs iets té spannend.

 


Ik begreep er NIETS meer van; Mijn urine kon ik nauwelijks inhouden, in het begin was het zelfs zo erg dat ik ongecontroleerd in mijn broek zat te plassen. Dus thank God voor de huilbaby want zo'n dingen wil je absolùut niet meemaken in het midden van een shopping center bijvoorbeeld.
Anderzijds was dat andere 'gaatje' dus zodanig gekrompen-van uitdroging!- dat zelfs mijn pink er niet in ging. (Achteraf bekeken best grappig maar da's dus weer een beetje langer wachten om opnieuw te vrijen.. Héel gezellig. NOT).
Wat er op dat moment gebeurd is; Je emoties nemen de bovenhand.

-Je voelt je allesbehalve seksueel aantrekkelijk
-Er lekt vrijwel voortdurend melk uit je borsten
-Je tepels zien eruit alsof je al 10 kinderen gezoogd hebt
-Ik was permanent onthaard(laser!) en opeens begon ook dat weer te groeien(wtf?!?)
-Door de droogte -down there- betrapte ik mezelf erop, mezelf te krabben als een hond met vlooien.. I mean.. HELP!!!! IEMAND?!
-.. (Serieus, Ik kan hier een boek over schrijven!)
-Oohja, en tot overmaat van ramp heb ik mijn haar kort laten knippen, anders zou het sowieso zelf uitgevallen zijn(OMG)

Haircut by Ludovic Beckers

De maat was pas helemaal vol toen ik op een ochtend opstond met een clitoris om U tegen te zeggen. LEKKER zou je denken?!
Maar dat was het allesbehalve. Een spiegeltje toonde mij dat het tijd was om aan de alarmbel te trekken.
ALLES stond gezwollen, was vuurrood, .. 
Verdict van de huisarts: Een" schìmmelinfectie" van z'n leven!? Blijkbaar is ook dat een 'gewoon' en zelfs 'veelvoorkomend' fenomeen na de zwangerschap/bevalling. Ook hier kwam ik opnieuw uit de lucht gevallen en ging als een bezetene Gynae-Daktarin gebruiken om mezelf zo snel mogelijk van deze horror af te helpen. (Ik vertel er u met plezier ook even bij dat ik KA-POT ging van de jeuk(!!) Die zalf zou toch hélpen!!?!)

Maandag!? SHIT! Ik heb om 15u een afspraak bij Carpe om de G-led te starten. Daar zat ik dan met mijn schimmel. In alle paniek belde ik gauw om te vertellen dat we die laser toch maar een weekje zouden moeten uitstellen.
"Een schimmel? Perfect! Kom dan zéker!"

Ik wist niet wat ik hoorde, pakte me bijeen en snelde richting Antwerpen, naar Carpe.

Zo bleek, Elisa. Toch geen schrik? 

 

 

 

 

 

 

 

Eens aangekomen vertelde de behandelende arts mij dat zo'n schimmelinfectie dankzij de G-led/ Intimalase het genezingsproces zou versnellen.

Of ik schrik had? Weet je ik ben echt niet zo'n schrikschijter maar deze keer ging het om een laserbehandeling die IN mijn lichaam zou gaan gebeuren. Dusja, ik was er niet héel gerust in. Daarenboven voelde ik me ook een beetje ongemakkelijk daar ik nog steeds met die vervelende jeuk zat, urgh!

Mijn groot bakkes moest nu plaats ruimen voor een kwartier 'ontspanning'.
Nadat ik mijn onderlichaam ontbloot had kreeg ik een handdoekje dat ik over me kon leggen.
Een steriel verpakte glazen buis(je) kwam tevoorschijn. Omdat de arts mij op m'n gemak wilde stellen, mocht ik deze zelf inbrengen. Liefst zo ver mogelijk natuurlijk..
Een gel-die de gynaecoloog gebruikt als ze je vaginaal onderzoeken- werd op de glazen buis aangebracht en vervolgens was het aan mij.
Uiteraard wist ik inmiddels als geen ander in welke positie ik mijn knieën moest duwen om deze klus in 2 seconden geklaard te krijgen en om de waarheid te vertellen.. Gedurende deze volle 5 minuten sinds ik de kamer binnen gekomen was, had ik mij nog geen énkele keer ongemakkelijk gevoeld!

Maar nu was het tijd voor de real deal!

 

 

 

De holle glazen buis, daar werd nu de laser in geplaatst. De stroomdraad van de laser werd met behulp van een klevertje aan de binnenkant van mij been vastgekleefd, op die manier zou het zeker niet gaan verschuiven maar aan de holle glazen buis-die daar dus netjes in mij zat- zat aan het uiteinde een vergroot stuk. Ik kon dus gedurende de hele behandeling het buisje vasthouden als me dat een gemakkelijker gevoel gaf.

Op basis van mijn 'issues'(Ik som ze graag nog even voor u op: Jeuk, pijn, woestijndroogte, roodheid, schimmel, pijn tijdens het vrijen, incontinentie!) stelde de arts de laser in en vervolgens hing er ook vlak boven mijn onderbuik een infrarood vlak/lamp dat het proces ook langs de buitenkant mee zou versnellen.

In een mum van tijd zaten de 15 minuten erop en het enige dat ik kan zeggen is dat mijn 'binnenkant' nu erg warm aanvoelde. Niet pijnlijk warm maar zelfs eerder aangenaam.

Voor en na de behandeling vraagt men om een fiche in te vullen en daarop aan te duiden in welke mate (van nul tot tien) en van wat je last hebt.

Zelf vond ik dat een beetje belachelijk daar ik nu toch niet meteen zou kunnen invullen dat ik na de behandeling OPEENS geen jeuk meer had.

Diezelfde avond, voor het slapengaan, merkte ik op dat er bij het 'afvegen' na het plassen veel afscheiding en witte brokjes op mijn toiletpapier zaten. No biggie, dacht ik.. Maar ik weet nog dat ik me-toen ik langs de dokter ging met die mònster clitoris, enkele dagen voordien- hardop afgevraagd heb hoe zij zò snel kon zeggen dat het om een vaginale schimmel ging?
Antwoord van de huisarts: "De binnenkant van je vagina hangt vol met witte brokjes"

 (Ik WEET het, dit is écht niet iets waarover men zo hardop zou mogen communiceren! Maar als IK het niet doe, wie dan wél?!!) 

 

 

Ik vertelde mijn moeder eerder al dat ik de intimalase zou gaan proberen indien de ongemakken niet vanzelf zouden verdwijnen.. Ze was altijd eerder, stil.
Die maandagavond was ze bij ons op visite(AHJA! Want zou het vandaag even goed gaan met haar kleindochter als gisteren?! LOL) en vertelde ik over de brokjes en afscheiding die ik aantrof op mijn toiletpapier. "Amai… En waar hebt ge dat laten doen?"
Ik bedoel maar, het is niet omdat we er allemaal goed en gewassen en vrolijk uitzien.. Dat we ons daarom ook perfect in ons vel voelen. En laat net dìe plek zo'n vreselijk onderwerp zijn om over te beginnen.
Als bijgevolg heb ik vanaf de volgende dag zo goed als GEEN-en da's niet gelogen- jeuk meer ondervonden. Ook de roodheid had nu plaats gemaakt voor een gezonde roze kleur aan de binnenkant van mijn schaamlippen..

Vrijen hebben we nog niet gedaan, ik wil eerst zeker weten dat die binnenkant VOLLEDIG genezen is(!)
Maar, euh.. Of ik uit kijk naar mijn volgend kwartiertje G-led bij CARPE? 
IK KAN NIET WACHTEN! 

 

(Men raadt overigens aan om deze behandeling 1 x per week gedurende minstens 5 sessies te raadplegen voor een optimaal resultaat. Naast de ongemakken die ik heb ondervonden kan de intimalase ook dienen voor vrouwen die de vaginale wand willen verjongen, en op die manier het seksleven opnieuw wat 'spannender' te maken)

Ik hoop van harte dat ik niemand schrik heb aangejaagd(want niet iedere post-natale fase hoeft zo uit te draaien) en dat ik anderen heb kunnen helpen om een BELANGRIJKE drempel over te steken en je zo weer optimaal in je vel -én je vagina!- te voelen. Ik ben 25 jaar.. Op die leeftijd hoort een vrouw geen last te hebben.. En al zéker niet van 'broekplassen'! 

Veel liefs,
Speak soon

Elisa 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload